Szpitalne jedzenie, czyli galeria obrzydliwości

Szpitale udają, że karmią pacjentów. Pacjenci już nawet nie udają, że jedzą. Bo szpitalna dieta jest niejadalna. Dlaczego wszyscy tolerują fikcję?

Szpitalne jedzenie teoretycznie ma być zdrowe. Jak jest? Wiadomo. Wygląda strasznie, jest bez smaku. Porcje mikroskopijne i do tego zimne. Ohyda.

Czytelnik przysłał nam zdjęcie z kolacją w łódzkim Szpitalu im. Kopernika. "Szczerze się zatrwożyłem, mając okazję zobaczyć, jak to wygląda" - pisał. "Myślę, że nie kosztuje to więcej niż 1 zł, łącznie z przygotowaniem. Może warto się tym zainteresować?".

Warto. Bo mimo, że cała ochrona zdrowia powoli zmienia się na lepsze, jedzenie lepsze nie jest. A to, czym traktują nas szpitalni dietetycy, to zwyczajny skandal.

Od innego czytelnika otrzymaliśmy zdjęcia z kolacją i śniadaniem w Szpitalu Wojewódzkim w Zgierzu. - Do obiadu nie dotrwałem - mówi Czytelnik, który zrobił fotografie. - Wypisałem się na własne żądanie.

Czytelniczka, która kilka dni spędziła na szpitalnym oddziale, sfotografowała kolację i śniadanie. - Były tak małe, że ledwo dożyłam do obiadu - opowiada. - Kiedy wreszcie go dostałam, byłam tak głodna, że zapomniałam go sfotografować.

Dyskusja na temat szpitalnego jedzenia rozwinęła się również na forum (forum.gazeta.pl). Pisze Bea:

- Trafiłam do szpitala na 3 tygodnie z rozpoznaną cukrzycą ciążową w 7. miesiącu. Ze względu na konieczną dietę cukrzycową bałam się jeść cokolwiek poza posiłkami oferowanymi w szpitalu i warzywami, które przynoszono mi z domu. Po okresie szpitalnym SCHUDŁAM 2 KG W CIĄŻY!!!! A szpital w ramach diety serwował mi na śniadanie np. 3 kromki chleba z margaryną (w opłatku!) Z DŻEMEM. Całe szczęście, że dzidziuś urodził się zdrowy...

Wtóruje jej Anika:

- Polecam jadłodajnię w Szpitalu Wojewódzkim w Gorzowie Wlkp., ul. Dekerta. Ja po cesarce, z uszkodzoną wątrobą, dostałam na kolację parówkę z wody, ciemne pieczywo i łyżeczkę musztardy. Spytałam się pielęgniarki, czy to posiłek dla osoby na ścisłej diecie. W odpowiedzi usłyszałam, że chyba tak. Przez 11 dni w szpitalu donoszono mi posiłki z domu. Wraz z mężem co miesiąc państwo kradło nam 1200 zł składki zdrowotnej.

Warszawianka, podpisująca się nickiem ap, twierdzi:

- Tak jest w każdym szpitalu. Leżałam w dwóch warszawskich i racje żywnościowe były dokładnie takie same jak w Zgierzu. Każdy dożywiał się więc na własny koszt i przy pomocy rodziny. Najgorzej mieli jednak ci spoza miasta.

Pacjent ma się nie najeść, ale przeżyć



W związku ze skargami Czytelników postanowiliśmy sami zajrzeć do talerza pacjentom ze Szpitala im. Kopernika. Na papierze wyglądało nie najgorzej: zupa owocowa, ziemniaczki, surówka z ogórków i pieczeń rzymska.



Pacjenci widzieli to tak. - Kicha. Normalna kicha, żeby chociaż było ciepłe - mówił jeden z pacjentów. - Zupa? Opłukany słoik po dżemie z kluskami. Żeby to chociaż dosłodzili. Wszystko zimne i bez smaku. Ziemniaki. Niesłone. Surówka słona jak 150! Mięcho? Taki klopisk uduźdany. Zimny. Nie idzie zjeść tego. A śniadania? Dwa kawałki chleba, jedno jajko na twardo, dwa deka masa i chyba może herbata - z jednej zrobione dziesięć herbat. Naraz można jedną dziurką do nosa wciągnąć. Trwa to dwie minuty. Na szczęście dopakuję się wieczorem, jak syn przyjedzie.

- Chodzi tutaj, żeby pacjent się nie najadł, a przeżył - dodaje sąsiad z łóżka obok.