Łódź po referendum: Tylko tyle i aż tyle

Dla wielu łodzian ta kadencja już minęła, a referendum było po to, by fakt ten potwierdzić. Czas Kropiwnickiego jako prezydenta Łodzi skończył się przed upływem kadencji

W niedzielę 133 795 łodzian poszło do lokali wyborczych, by odpowiedzieć na pytanie - "Czy Pan/Pani jest za odwołaniem Jerzego Kropiwnickiego z funkcji prezydenta miasta Łodzi przed upływem kadencji?". 127 874 osoby postawiły krzyżyk przy odpowiedzi TAK, 4951 łodzian przy odpowiedzi NIE. Głosować w referendum mogło 610 tysięcy osób.

To znaczy, że Jerzy Kropiwnicki nie będzie prezydentem do końca tej kadencji. To znaczy tylko tyle. I aż tyle. Radość organizatorów referendum powinien studzić fakt, że łodzianie nie ruszyli ławą, by odwołać Kropiwnickiego. Frekwencja była wystarczająca, by referendum było ważne. I tylko tyle, ale i aż tyle. Twierdzenie, że za odwołaniem Kropiwnickiego opowiedzieli się łodzianie w tak wielkim procencie, jest demagogią. Szli ci, którzy chcieli Kropiwnickiego odwołać. Tajemnicą pozostaje, dlaczego tym pięciu tysiącom, które prezydenta poparły, nikt wyraźnie nie powiedział, żeby zostali w domu. Chyba że nie był to efekt politycznej niewiedzy, a gest lojalności i przywiązania. W takim razie wciąż aktualne pozostaje powiedzenie "strzeż mnie Boże od przyjaciół, bo z wrogami poradzę sobie sam".

Paradoks łódzkiego referendum polegał na tym, że każdy, kto miał prawo głosować, brał w nim udział. Każdy na swój sposób. Tak jak Kropiwnicki był/jest jeszcze dziś prezydentem każdego łodzianina. Czy sobie tego życzymy, czy nie. Ci, którzy zostali w domu, głosowali za kontynuacją kadencji Kropiwnickiego. Nawet jeśli w życiu o takim człowieku nie słyszeli. Albo słyszeć nie chcieli, bo i polityka, i Łódź mało ich obchodzą.

Czy jednak wszystkim, którzy w niedzielę poszli odwołać Kropiwnickiego, tak bardzo i osobiście zaszedł on za skórę, że nie mogli wytrzymać dziewięciu miesięcy do normalnych wyborów? Nie wydaje mi się. Dla wielu nawet zaskoczeniem był fakt, że referendalne pytanie zawierało formułę "odwołać przed upływem kadencji". Dla wielu łodzian ta kadencja już minęła, a referendum było po to, by fakt ten potwierdzić. Czas Kropiwnickiego jako prezydenta Łodzi skończył się przed upływem kadencji. I znaczy to aż tyle.

Czas polityka Jerzego Kropiwnickiego, orędownika restytucji święta Trzech Króli, człowieka zasłużonego dla pojednania polsko-żydowskiego, z powodzeniem będzie trwał. Może nawet nabrać nowego wymiaru - bo tym referendum wszak poległ w starciu z lewicą. To znakomicie pasuje do retoryki polskiej prawicy i jest dowodem, że czujność to nieustanny patriotyczny obowiązek...

Kropiwnicki przeszedł do historii Łodzi. Zdecydowało o tym ponad 130 tysięcy ludzi. Tylko tyle i aż tyle. Nigdy się do końca nie dowiemy, jakie były osobiste powody, dla których łodzianie poszli Kropiwnickiego odwołać. Wiemy, że straszliwie rozczarował jako gospodarz miasta. Im bardziej porównujemy się z innymi, tym boleśniej to czujemy. Tam sukces prezydentów budował sukces mieszkańców. I na odwrót. Tu prezydent tak długo nie był obecny, aż w końcu przestał być potrzebny. To, gdzie bywał i co robił, nie przełożyło się na życie łodzian tu i teraz. Warto w tym miejscu przytoczyć przykład Wrocławia. Kiedy jego prezydent Rafał Dutkiewicz poczuł przypływ politycznych ambicji i zaczął zakładać ogólnopolskie dość egzotyczne koalicje, a ogólnopolskie media zaczęły kreować go na przyszłego prezydenta RP, w mieście rozległo się wielkie buczenie. Wrocławianie uznali, że spektakl zmierza w kiepskim kierunku. Nie chcieli mieć Dutkiewicza, prezydenta RP. Chcieli gospodarza miasta. Dutkiewicz błyskawicznie zrozumiał, gdzie jest jego miejsce. Jest nadal uwielbianym prezydentem z pewnością wygrania trzeciej kadencji.

My w Łodzi zaczniemy wszystko od początku. Nie mamy żadnych zobowiązań, a przed sobą osiem miesięcy ciężkiej kampanii wyborczej. Będziemy wciągani w wir ogólnopolskiej polityki, będziemy oglądali kwity, dokumenty, które nagle wyfruną spod biurek, dostaniemy aż za dużo wiedzy o tym, kto jakim jest łajdakiem i nieudacznikiem.

I tylko tyle.

Będziemy też mieli czas żądać od całej klasy politycznej najlepszych programów. Takich, które popchną Łódź do przodu. I oczekiwać wybitnych kandydatów na prezydenta Łodzi. Partyjnych i bezpartyjnych. Będziemy mieli czas przyjrzeć im się bardzo dokładnie. To czas, w którym wszyscy, co się do władzy w Łodzi rwą, będą musieli odpowiedzieć na pytanie - czy na Łódź tę zasługują. To aż tyle.