Pani Mirka pomagała dotąd innym, kto teraz pomoże jej?

Pani Mirka od lat pomaga biednym i skrzywdzonym, choć sama walczy z rakiem i samotnie wychowuje dwóch niepełnosprawnych synów. Możliwe, że za kilka dni nie kupi dzieciom chleba.

Urzędnicy dopatrzyli się, że pani Mirka przez kilka lat, w różnych okresach, bezprawnie pobierała zasiłki rodzinne na starszego syna Sławka. Powód - nastolatek miał przerwy w nauce, a wtedy świadczenie nie przysługuje. Odbierała też pieniądze z funduszu alimentacyjnego na chłopca, choć w niektórych miesiącach były mąż na niego płacił. Centrum Świadczeń Socjalnych przy ul. Urzędniczej zorientowało się w sprawie w połowie ubiegłego roku i mimo próśb i wyjaśnień pani Mirki nie zgodziło się na umorzenie należności. Rozłożyło je tylko na raty. Od tego roku z przysługujących na młodszego syna Jacka alimentów w wysokości 300 zł zaczęło potrącać wszystko. Na życie, czynsz, elektryczność i gaz pozostało 350 zł renty kobiety.

Pani Mirka: drobniutka, wyniszczona chorobą. Jest zdruzgotana. - Ciężko pracowałam od 16-tego roku życia. Kiedy upadł zakład obuwniczy chwytałam się wszystkiego: opiekowałam się starszymi osobami, sprzątałam, prałam, robiłam zakupy. Nigdy po nic nie wyciągałam ręki. Teraz czuję się jak oszust, naciągaczka. To poniżające - mówi rozgoryczona.

Wielokrotnie przedstawiała w Centrum zaświadczenia o chorobie syna, która uniemożliwiała naukę. Tłumaczyła, że były mąż pod groźbą wymuszał od niej pieniądze, które później rzekomo oddawał jako alimenty. Urzędnicy byli nieubłagani. - Proszę zgłosić to na policji - radzili w sprawie byłego partnera. Nie odważyła się. - On groził, że poderżnie dzieciom gardła. Mieszkamy na parterze, to nie problem wybić okno i wejść do domu - mówi kobieta.

Pismo z Centrum Świadczeń Socjalnych przy ul. Urzędniczej w Łodzi, które "Gazeta" otrzymała w odpowiedzi na interwencję (nie można zobaczyć dokumentów, ani porozmawiać z kierownikiem osobiście - zarządzenie prezydenta) najeżone jest urzędowymi sygnaturami, datami okresów rozliczeniowych i sumami "nienależnie pobranych zasiłków" i świadczeń alimentacyjnych. Według pisma pani Mirka "nienależnie pobierała" - czytaj: sprzeniewierzyła publiczne pieniądze. Przez kilka lat razem z odsetkami uzbierało się tego ponad 12 tys. zł. Ile teraz wynosi dług - trudno dociec, bo Centrum ściągało należności w ratach z aktualnie pobieranych zasiłków, a kiedy raty były wyższe od osiąganych dochodów - urzędnicy nakazali, by pani Mirka dopłacała sama na konto. Chodziło o 11 zł miesięcznie. Zapomniała. Między pulmunologiem (chory syn Jacek), psychiatrą (starszy syn Sławek) i hematologiem - jej własne schorzenie - nie miała głowy do 11 zł.

Skąd w życiu pani Mirki pulmunolog, psychiatra, hematolog?

Syn Sławek, lat 22 choruje psychicznie. Ma zaburzenia osobowości, stany lękowe i myśli samobójcze. Bardzo silną wadę wzroku. Naukę zakończył na poziomie gimnazjum. Próby jej kontynuowania były nieudane, nieregularnie chodził do szkoły, kilkakrotnie leżał w szpitalu.

Syn Jacek, lat 10, urodził się z brakiem odporności i alergią o nieznanym podłożu. Podczas ataków brzęknie mu twarz, chłopiec się dusi. Wtedy pędem trzeba jechać do szpitala na ostry dyżur, czasem trzy razy w tygodniu.

Pani Mirka ma już za sobą piekło z mężem sadystą i pijakiem, teraz, prócz chorób dzieci prześladują ją własne: kilka lat temu usunięto jej guza płuc, niedawno zdiagnozowano chłoniaka i ciężkie schorzenie serca. Lekarka ostrzega - jeśli nie położy się w szpitalu, to po kolejnym migotaniu przedsionków może już nie wstać. Ale przecież nie może zostawić synów.

Dziesięć lat temu pani Mirka poznała mec. Marię Sawicką, niezwykłą kobietę, która założyła pierwszy w Łodzi telefon zaufania i pomagała tysiącom osób. Powiedziała jej wtedy: - Jeśli wejdziesz na tę drogę, będzie ciężko. Musisz być uczciwa, wtedy spotkasz wielu dobrych ludzi. Udręczona własnym życiem pani Mirka założyła Stowarzyszenie Pomocy Rodzinie "Nadzieja" i stara się kontynuować pracę swojej zmarłej niedawno duchowej przewodniczki. Pomogła wielu osobom. Kiedy siedzimy w skromnym mieszkaniu przy Brzozowej telefon cały czas dzwoni. "Kiedy będą paczki żywnościowe?" "Co ze świetlicą rehabilitacyjną?" "Kto zaśpiewa na koncercie charytatywnym?"- pytają ludzie.

Pani Mirka żyje ostatnio tym koncertem w Atlas Arenie. Ma być w lutym, a zysk pójdzie na świetlicę. Jest mnóstwo do zrobienia i jeszcze trzeba pogodzić to jakoś z prywatną klęską finansową. Pani Mirka nagle łapie się za głowę. - Boże, Boże, co to będzie? Jacuś ma w tym roku pierwszą komunię. Za co, kiedy nie mam na chleb!

Złożyła wniosek o umorzenie długów alimentacyjnych w Centrum Świadczeń Socjalnych, ale nie ma nadziei na pozytywną odpowiedź. Decyzja ma zapaść 31 stycznia.

Co o tym sądzisz? Napisz do nas na: [e-mail]